หนังสือ"เปิดตำนานอาชีวะ"

อ้างจาก: TAO19/05 ที่ ธันวาคม 26, 2009, 02:37:47 PM

→   1.ประวัติการก่อตั้งสถาบัน......................................................................................
→   2.บทนำ

อาชีวเฉลิมสาสน์ คือหนึ่งในตำนานของบรรดาอาชีวะขาโจ๋ ที่มีชื่อเสียงมายาวนาน จากรุ่นสู่รุ่น
จวบจนกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของตำนานอาชีวะในปัจุบัน แม้ว่าสถาบันอาชีวะแห่งนี้ถูกปิดไปแล้วก็ตาม
   มองย้อนไปในอดีตเมื่อ10-30 ปีที่ผ่านมา นับจากการก่อตั้ง อาชีวเฉลิมสาสน์ได้ผลิตบุคคลากร
ที่มีคุณภาพทางด้านงานสำรวจ จนเป็นที่กว้างขวางของวงการรังวัดไทย บุคลากรเหล่านี้ได้ปฏิบัติหน้าที่
อยู่ทั้งในภาครัฐและเอกชนทั่วฟ้าเมืองไทย จนเป็นที่มาของคำว่า " เจ้าพ่อรังวัด "

→ 3.เนื้อหาเรื่องราวในอดีต

เมื่อปี 2533 อาชีวเฉลิมสาสน์ เริ่มมีชื่อเสียงในวงการนักเรียนนักเลง ซึ่งขอยกย่อง " บังเหล็ง "
( ขออนุญาตเอ่ยนามซึ่งปัจจุบันได้เสียชีวิตไปแล้ว)เป็นผู้จุดประกายในวงการนักเรียนนักเลงทำให้มีชื่อของ
อาชีวเฉลิมสาสน์ ติดอันดับอยู่หนึ่งในนั้นด้วย ซึ่งต่อมารุ่นหลังจนถึงรุ่นที่ถูกปิดสถาบันได้สร้างชื่อให้อยู่
ในอันดับต้นๆของเมืองไทย

ผู้เขียนได้มีโอกาสสัมผัสบรรยากาศ ยุคนักเรียนนักเลงในปี 2537-2539 ซึ่งขออนุญาตถ่ายทอด
ประสบการณ์ในอดีตขณะที่ยังเรียนอยู่ ณ อาชีวเฉลิมสาสน์แห่งนี้ สู่ชนผู้สนใจใน " ตำนานอาชีวะ"

ช่วงปี 2537 เป็นช่วงปีแรกที่ผู้เขียนได้ก้าวเดินอยู่บนถนนนักเรียนนักเลง ได้สัมผัสกับรุ่นพี่
( ที่มองดูคล้ายจะเป็นรุ่นน้าๆสะมากกว่า ) ที่แต่งกาย ใส่ช็อป นุ่งกางเกงยีนส์ลีวาย 501 รองเท้าหนัง สวม
แว่นตาสีดำ พกอาวุธ ซึ่งกลายเป็นส่วนหนึ่งสำหรับการเดินทางในการไปและกลับจากเรียน ซึ่งหลายๆท่าน
ที่สนใจคงสงสัยว่าจะนำอาวุธไปทำอะไร....ไปคิดเอาเอง หลังจากนั้นก็เริ่มซึมซับจากรุ่นพี่ โดยเดินทางไป
ปรากฎตัวตามห้างสรรพสินค้า โชว์ตัวตามคอนเสิร์ต และก็มาเก็บตัวตามห้องขังตามโรงพักต่างๆ จนกลาย
เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตสมัยนั้นไปเลย

ช่วงปี 2538 เป็นขวบปีที่ 2 ที่เริ่มมีรุ่นน้อง และต้องเริ่มที่จะเป็นผู้นำในการพาน้องๆไปทัศนศึก
ษาตามสถานที่ต่างๆไม่ว่าจะเป็น ห้าง หรือ คอนเสิร์ต ซึ่งมีข้อแม้อยู่ว่าจะต้องพาน้องๆกลับมาเรียนได้อย่าง
ปลอดภัยแต่ก็ขึ้นอยู่กับการสับขาวิ่งของแต่ละคน ในการปลูกฝังน้องๆที่นอกจากจะให้มีความรักและเคารพ
ต่อครู อาจารย์ และสถาบันแล้ว ก็ยังมีในเรื่องของความกลมเกลียว ความสามัคคี การแบ่ง(ของ)ปันซึ่งกันและ
กันอยู่กันอย่างเสมือนพี่-น้อง(ท้องชนกัน) จากการเรียนที่พัฒนาสู่ความเป็นเลิศทางนักเลง ทำให้พ้องเพื่อน
หลายๆคน ถูกคุมขังต้องโทษ และจบชีวิตลง

ช่วงปี 2539 เป็นปีสุดท้ายในสถาบันที่ผู้เขียนต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างแบบประคองตัวให้จบจากสถา
บันเนื่องจากต้องโทษทางคดีอาญาจากความเป็นนักเรียนนักเลง เดิมจากที่เคยเป็นผู้นำ กลายมาเป็นผู้ให้คำ
แนะนำ ไม่สามารถปรากฎตัวตามสถานที่ต่างๆได้เหมือนเคย ซึ่งยังคงถ่ายทอดประสบการณ์ให้กับรุ่นน้อง
เพื่อที่จะนำไปปฏบัติเมื่อถูกคุดคามจากคู่อริ แต่ก็ไม่ลืมที่จะถ่ายทอดวิชาการในการเรียนให้แก่น้องๆ

→ 4. บทส่งท้าย

จากช่วงระยะเวลา 3 ปี (ไม่มีซ้ำชั้น) ในอดีต เป็นเครื่องเตือนใจ เตือนสติ กับผู้เขียนให้มีความ
ตั้งใจใฝ่เรียน จนทำให้ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานในปัจจุบัน ซึ่งเพื่อนๆต่างสถาบันในยุคสมัย
ของความเป็นนักเรียนนักเลงหลายๆท่านก็คงจะประสบความสำเร็จเช่นกัน อาจจะด้วยระยะเวลาที่ผ่านมา
เรื่องราวในอดีต หรือแม้แต่วีรกรรมต่างๆที่ผ่านมา คงเป็นเครื่องเตื่อนสติให้หยุดคิด ละ เลิก ทำในสิ่งเลวร้าย
ที่ผ่ามมา และเรื่องราวความเป็นตำนานอาชีวะคงเป็นสิ่งสะท้อนอีกแง่มุมหนึ่งของสังคมไทยที่รู้จักให้โอกาส
ให้อภัย จะเห็นได้ว่าปัจจุบัน สถาบันต่างๆที่ปิดตัวลงไปจนกลายเป็นตำนานอาชีวะได้รวมตัวกันทำคุณประ
โยชน์ให้กับสังคมอย่างมากมาย
   ท้ายสุดทาง ชมรมศิษย์เก่าอาชีวเฉลิมสาสน์ ขอขอบคุณผู้จัดทำหนังสือ " เปิดตำนานอาชีวะ "
ที่ได้ให้โอกาสทาง ชมรมศิษย์เก่าอาชีวเฉลิมสาสน์ ร่วมถ่ายทอดประสบการณ์ " เปิดตำนานอาชีวะ " ให้สู่
ชนรุ่นหลังได้เรียนรู้ถึงยุคหนึ่ง สมัยหนึ่ง ของคำว่า " ตำนานอาชีวะ " สืบไป

   ■   ข้อคิดเห็นส่วนตัว
   ●   อยากให้ผู้นำส่งข้อมูลเพิ่มประวัติการก่อตั้ง(ในข้อ 1 ) ก่อนนำส่งผู้จัดทำ
   ●   พี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆคนไหนอยากเพิ่มเติมเรื่องราวในข้อที่ 3 ก็พิมพ์เข้ามา และให้ผู้นำ
      ส่งเรียบเรียงอีกที
   ●   เวลานำส่งให้ผู้นำส่ง ตัดหัวข้อ 1 2 3 4 ออกไป เพราะแสดงไว้ให้ดูหัวข้อเท่านั้น
   ●   ผู้ที่จะเพิ่มเรื่องราว ควรออมเรื่องราวเอาไว้ ไม่ต้องลงรายละเอียดมาก ตามตัวอย่างเนื้อหาเรื่อง
      ราวข้างต้น เผื่อมีโอกาสทำหนังสือตำนานอาชีวเฉลิมสาสน์ของเราเอง
* อย่าสืมแทรกภาพเข้าไปด้วย

ดูดีจริงๆ